W historii każdego ruchu społecznego dochodzi do momentu, w którym jego przyszłość zawiera się w prostej alternatywie: zwyciężyć albo zginąć. Osiągnięcia tego ruchu są już bowiem zbyt wielkie, by można było je zlekceważyć – a niedostatecznie utrwalone i zabezpieczone. Jest to moment dla ruchu i jego przywództwa kluczowy. Popełnienie błędu w tej chwili wiedzie prostą drogą do klęski, a wraz z nią – do masakry i przekreślenia wszystkich tak ciężko wywalczonych osiągnięć. Obalenie prosocjalnych zmian jest bowiem nieporównywalnie łatwiejsze od ich wprowadzenia. W Ameryce Łacińskiej wiedzą to lepiej niż gdziekolwiek.

Od czasu wyboru Hugo Chaveza na prezydenta Wenezueli wydarzenia w tym kraju budziły zrozumiałe zainteresowanie środowisk lewicowych całego świata. Nie co dzień zdarza się w końcu  ruch społeczny, który tak otwarcie rzucił wyzwanie kapitalistycznemu porządkowi gospodarczemu i politycznemu, zdobył władzę w swoim kraju, a następnie realnie rozpoczął wykorzystywanie krajowych dochodów na walkę z nędzą, wykluczeniem i społeczną niesprawiedliwością. Oczywiście nawet najmniejsza próba reform prospołecznych na każdym kroku spotykała się z ostrą reakcją, od histerycznej nagonki medialnej po nieudany zamach stanu z 2002 r.

W przeciągu pół roku w Wenezueli powstała masowa partia socjalistyczna. Jeszcze raz potwierdza to siłę rozwijającego się tam ruchu masowego. Nowe ugrupowanie to okręt flagowy rewolucji boliwariańskiej w kraju i na świecie. W jej wnętrzu ściera się wiele nurtów. Jaki program powinna mieć PSUV? Czy możemy pomóc Wenezuelczykom w budowie prawdziwie socjalistycznego ugrupowania?

W Wenezueli trwa nieustająca, cicha i dziwna zarazem wojna. Wojna, w której tylko jedna strona ma broń i strzela, druga natomiast wzywa do pokoju i negocjacji. Wojna ta trwa już prawie dziesięć lat, jednak obecnie nadchodzi jej nowa faza.